BWC3 Uithoorn – Teun knokt voor elke meter en Stijn heeft moeite met motivatie en concentratie

Afgelopen zondag stond de derde ronde voor het afdelingskampioenschap op het programma. Een wedstrijd waarin Stijn een leeftijdscategorie hoger rijdt en Teun flink aan het strijden is voor een plekje bovenaan de ranglijst.
Stijn was in zijn hoofd al bezig met de volgende wedstrijd, maar aangezien op de baan in Uithoorn later dit jaar het NK gereden wordt, was dit wel even lekker om wat rondjes te maken. Teun had er zin in. We waren voorbereid op een warme dag, maar de weergoden hadden bedacht dat ze ons nog wel wat regen gunden, dus het was warm, maar er kwam ook nog wel water uit de lucht af en toe.


Teun begon zijn manches van de eigen klasse goed met drie keer een eerste plek. Hij reed zelfverzekerd rond en stampte lekker door tot de finish. In de open klasse had hij een harde dobber aan Bram Vergouwe. Die kleine snelle man sprong de eerste heuvel en ging daardoor net iets harder op het eerste stuk. Teun was op andere stukken van de baan wel sneller, maar het lukte hem niet er langs te komen. Aan de positie op de baan moet dus nog gewerkt worden, dat bleek wel in die gevechten. Het was wel heel mooi om te zien hoe die twee kleine mannen telkens weer bezig waren met aanvallen en verdedigen. In de eigen klasse ging Teun meteen door naar de halve finale, in de open klasse moest eerst nog een kwartfinale gereden worden. Die kwartfinale verliep soepel. Bij de start ging Steff de Bruin, de rappe Oud-Beijerlander, er meteen vandoor en Teun er achteraan. Dat bleef zo tot aan de finish en met een tweede plek was Teun weer een stapje verder.
In de halve finale van de eigen klasse stonden Teun en Steff weer naast elkaar en verliep de race op exact dezelfde manier. Steff ging ervandoor, Teun er achteraan en zo gingen ze naar de finish. Achter ze gebeurde van alles in de race, maar daar hebben ze allebei niks van gemerkt. Dat was één finaleplek binnen. Nu de open klasse nog. Dat werd een pittige race tussen Teun en Thijs Pronk. De heren zaten constant voor en achter elkaar, inhalen, bochten induiken, het was mooi om te zien hoe ze elkaar opjaagden over de baan. Uiteindelijk ging Thijs aan de haal met de tweede plek en Teun met de derde plek, dus nog een finale te verrijden!
Eerst de finale van de eigen klasse. Daar stonden ze dan 8 man sterk, met voor Teun bekende concurrenten als Thijs, Bram en Steff. Maar ook Sondjo van Lier die de hele dag al prachtige inhaalraces liet zien en dus als daar voorin gestreden werd, weleens gebruik zou kunnen maken van de kans om tussen dat gevecht door te duiken. Het werd een spannende race met flink wat strijd om alle posities en gedurende de race zoveel positiewisselingen dat het niet meer te beschrijven is. Teun moest tot op de streep strijd leveren en werd uiteindelijk vierde. Dat vond hij eerst niet zo goed, maar uiteindelijk was het plezier van de race wel zo groot dat hij toch kon lachen.
En we waren er nog niet; hij moest nog de finale van de open klasse fietsen. Dat zou een flinke dobber worden. De Nederlands kampioen bij de boys 10 Brad Jongkind, en de bekenden Steff, Thijs, Bram, het hele spul was weer compleet. Teun had een goede start, moest knokken met allerlei mensen terwijl de eerste twee (Brad en Steff) al een voorsprong pakten. In de laatste bocht reed Teun vierde, maar heel dichjt achter de nummer drie. Een plek op het podium was binnen bereik. Teun was sneller en ging inhalen toen op de laatste heuvel voor de finish de rijder voor hem opeens een beweging zijn kant op maakte, de ellebogen uitklapte en Teun bijna van zijn fiets afzwaaide. (Wij noemen dat thuis verdedigen op zijn frans…) Teun bleef gelukkig overeind en wist de streep als vierde over te komen, maar hij vroeg zich af of dit wel mocht. Het antwoord daarop was natuurlijk “Nee’, maar ja. Niemand had iets gezien, er werd niet gevlagd door een baancommissaris, dus hij had geen recht van spreken. Het enige wat wij hem konden vertellen, dit weet je dus voor de volgende keer bij deze rijder. Dan ben jij dus niet degene die er af gereden wordt, want dan ben je voorbereid. Helaas is Teun op dat gebied nog te lief, die moet wat dat betreft wat meer op zijn broer gaan lijken.
Naar huis met twee vierde plekken was natuurlijk niet slecht, maar stiekem weten we dat er meer in gezeten had.


Stijn zijn dag verliep nogal anders dan die van Teun. Hij moest in zijn eigen klasse en in de open klasse een plekje verdienen in de halve finale. Dat lukte prima. In de eigen klasse was na de eerste twee stukken niet heel veel sprake van strijd vooraan. Het leek alsof de eerste drie rijders het verder wel goed vonden. Niet bevorderlijk voor de concentratie. De manches open klasse waren ook niet de uitdaging waardoor Stijn het uiterste uit zichzelf haalde (en het publiek op het puntje van de stoel ging zitten). Kortom de focus bleef uit. Stijn was verder wel lekker ontspannen, dat wel.
Twee halve finales dus. Het hek voor de start van de halve finale valt en Stijn lijkt weg te glijden. Oei. Maar dan blijkt dat hij met zijn linkerpedaal nooit ingeklikt heeft. Half proberend in te klikken en half mee rijdend met de rest komt Stijn de startheuvel af. Dat schiet natuurlijk niet op, dus tegen de tijd dat hij de eerste bocht bereikt rijdt hij 8e. Dan volgt een inhaalrace, eerst de achterstand goed maken en dan proberen in te halen. Dat lukt redelijk, maar niet goed genoeg. Als vijfde komt hij over de finish. Boos, teleurgesteld en een boze en teleurgestelde vader voor zijn neus. Na een preek over concentratie volgt de halve finale van de open klasse. Daar gaat Stijn voor het eerst als een raket van start en laat alles en iedereen op ruime afstand. Volgas van start tot finish. Ongenaakbaar, snel, technisch, soepel.
Voor de eigen klasse volgt dus een B-finale, voor het eerst in de 8 jaar dat Stijn aan deze competitie deelneemt. In die B-finale doet Stijn wat er van hem verwacht wordt: winnen. Van start tot finish op kop.
Dan de finale open klasse. In de halve finale heeft Stijn laten zien dat hij wel heel hard kan op deze baan, maar in de finale open klasse lukt dat niet. Een klein foutje in de eerste bocht zorgt ervoor dat hij de aansluiting met de eerste twee verliest en daarna fietst hij als derde tot aan de finish zonder de overtuiging dat het sneller kan. Kennelijk was dit het dus. Een derde plek is normaal gezien een prima resultaat, maar nu even niet.
Pluspuntje: de snelheid is er wel, en zo’n halve finale zal niet snel meer gebeuren.

En nu: op naar Baku, Azerbaijan voor de Wereldkampioenschappen!

Leave a Reply

Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial